
Mijn afscheid aan Gato
Ik zie je daar staan,
helemaal op het einde van een grote open grasvlakte.
Je zwarte vacht glimmend in de ondergaande zon.
Het witte puntje van je staart vrolijk omhoog gekrult.
Je hoofd fier omhoog.
Zelfverzekerd voor je uit kijkend,
vast besloten om er iets van te maken.
Wanneer ik je naam roep kruisen onze blikken elkaar.
Door je reebruine ogen kijk ik recht in je prachtige ziel.
Ik roep je naam nog een keertje.
Je begint mijn kant op te lopen steeds sneller en sneller.
Ik zie het aan je kopje hoe je er van geniet om zo snel te kunnen rennen,
een glimlach op je lippen zo leuk vind je dat rennen.
Je bent bijna bij mij,
ik ga alvast op mijn knieën zitten.
Met open armen zodat ik je onmiddellijk kan knuffelen als je bij mij bent.
Ik hoor het ritme van je neerkomende pootjes ,
ik hoor hoe je ademt,
zo dicht ben je al bij mij....
Net voor je in mijn armen rent en ik je kan knuffelen,
schrik ik wakker.
Ik lig in mijn bed,
Verbaasd kijk ik om me heen,
en zoek jou op 1 van de plekjes waar je normaal zou liggen slapen.
Dan dringt de pijnlijke waarheid weer tot mij door...
Mijn lief, mooi, geweldig Gato manneke is er niet meer...
Gato, mijn sterretje
Forever in my thoughts and in my heart
I'm so so so sorry...
Please forgive me...
Run 4-ever free...
Gwen, het gastvrouwtje van Gato

Gwen, als gastmama heb je fantastisch voor Gato gezorgd. De volgende stap in zijn leven, een volgende stap in het worden van een echte, zelfverzekerde hond bij gastpapa Charles is Gato noodlottig geworden.
Als gastgezin heb je het volledig vertrouwen en de insteek om een hond een goede start te geven. Soms, heel soms....... heeft het lot iets anders in gedachten. Waarom? Niemand weet het!
Wat ProZUS wel weet is dat Gato er niet meer is. Als een ware Houdini is het ventje door vele gesloten/afgesloten deuren ontsnapt toen zijn gastpapa even bij de buurvrouw was........ Eventjes maar........ en de wereld zag er daarna anders uit.
Wij zijn kapot, de afgelopen weken zijn zwaar geweest.
Gastgezinnen, STERKTE!